Nehar

                                            İnsan… muazzam donanımlarla yaratılan velakin bu donanımlarının çoğu zaman farkında bile olmadan heba eden mahluk… Eşref-i mahlukat… Ancak şerefinin nerede saklı olduğundan bihaber. Çoğu insan Hz. Peygamberin dediği gibi dünya hayatını bir rüyada imiş gibi yaşar, maalesef ölünce uyanır. Oysaki Allah, yeryüzünün halifesi olarak görevlendirdiği insandan, yeryüzünde Allah’ın hakimiyetini tesis etmesi gibi çok önemli kulluk görevi vermiştir. Bu görev o denli ağırdır ki, yerler, gökler, dağlar kaldıramamış ama insan bunu yüklenebilme cesareti gösterebilmiştir. Neyse ki insanı yoktan yaratan Rabbi insanı bu mücadelesinde başarılı kılacak yetenekler, özellikler, donanımlarla programlayıp dünyaya indirmiştir. Elini güçlendirmiş ve aciz, aciz olduğu ka...

                                          Yine bir Ramazan bitip giderken içimde garip bir hüzün var. Mü’min için dünya hayatı bir nevi zindandır, bunu böylece bilirdim elbette. Amma ve lakin yine de tüm acıların İslam ümmeti üzerine sağanak gibi yağdığını gördüğümde tevbe istiğfarı arttırmak gerektiğini de biliyorum. Önce büyük felaket, art arda depremler sonra sel felaketi, İsrail’in bitmeyen zulmü ve saldırıları… Sabırlar sınanıyor, imtihan demleri zorlaştıkça zorlaşıyor. Sanki dünya hayatı rahatlık yeri değil dercesine… Bu Ramazan ve bayram biraz daha buruk geldi. Kimi en sevdiklerini Rahman’a emanet etti. Kimi ömrü boyunca çalışıp çabalayarak kazandığı malı, mülkü bir dakikada kaybedip, eli böğründe kalakaldı. Can da gitti mal da… Dayanması çok zor acıları tattık.   Her birimizdeki bu mahzunluğa ve burukluğa rağmen imtihan bitti mi? Hayır. Ders çıkarmadığımız müddetçe b...

                                                                                   Tüm vakitlerin meftun olduğu gecedir Kadir gecesi. Köklü kararların alındığı gece… Her şeyin ölçüsünün takdir edildiği gece. Okudukça insana değer katan sonsuzluğa kapı aralayan gece. Karanlıklar içinde vahyin aydınlığıyla ışıyan gece. Ayetlerin insanın yüreğine indiği, yüreğin İslam’a açıldığı gece senin kadir gecendir. Yakalamışsan o geceyi bir ömür yeter sana. Ahlakını, yaşayışını Rabbin emirleri ve rızası doğrultusunda düzenleyip yaşamaya karar verdiğin gece Kadir gecendir. İnsan vardı, amma farkında değildi kendisine bahşedilen nimetlerin. Vahyin muhatabı olmaya başladığı gece sanki yeniden doğdu. Kadir gecesi, Rabbi...

                                                       Oldum olası yağmuru severdim. Grileşmiş gökyüzü bahar yağmurunu taşıyan bulutlarla kapkara kaplanırdı. Arada şimşek çakar ardından yüreklere korku salan gök gürültüsü gelirdi. Çocukluğumdaki nisan yağmurları korkutucu değildi yine de. Yarım saat bilemedin bir saat kadar sürer, sonra o yağmur yağmamış, o şimşek çakmamış gibi geçip giderdi. Pırıl pırıl sapsarı güneş ışıldatırdı yeryüzünü. Ağaç yapraklarından damlayan yağmur damlaları doğaya kendi melodisini katardı. Yapraklar tertemiz pir-ü pak olmuş, yeşilin en güzel tonuna boyanırdı. Toprak çoktandır hasret kaldığı suyu çabucak yutar, kaldırımlar yıkanmış olurdu. Sanki baharın tüm tazeliği birden fışkırırdı her tarafa. Ya da dikkatimi yeni çektiğinden miydi böyle sanıyor olmam, bilmiyorum. Ama tabiat ana tabiat ana olalı bunca sevimli gelmemiş...

                                                  Rabbimize sonsuz hamd-u senalar olsun ki mübarek Ramazan iklimine ve günlük Kur’an ziyafetine bizleri layık gördü. Şükürde aciz olduğumuzun bilincine vardık. Rabbim yüreklerimizi kavi tutsun ilahi kelamıyla. Günlük ziyafetimiz, ruhi gıdamız Kur’an-ı Mecid’i okurken bir ayet yine dikkatimi çekti. Elbette Rabbimizin tüm ayetleri dikkate değerdir, çağları aşan ilahi anlam katmanlarıyla yüklüdür. Ancak iman eden herkesin fark ettiği gibi meali anlayarak okuduğumuzda adeta bazı ayetler zınk diye insanı yerinde durduruyor . “Dur! Düşün! Hemen geçme! Şu an bu ayette senin için hayat olan anlamları keşfet! Ve sonra dünya hayatı serüveninde yoluna devam et! Çünkü artık ışığın önünü aydınlatacak ve sen doğruyu yanlışı ayırt edebileceksin! ” der gibi… Bugünün Kur’an ziya...

  İnsan hep bir arayış içerisindedir. Dünyaya gözünü açtığı ilk andan itibaren başlayan sancılı yolculuğu müebbet sevgi ve huzuru bulmaya yönelik gibi görünür. Dünyada bir sürgün gibi yaşar. Varoluş acıları çeker ve lakin arayışlarının bittiği bir limana demir atamaz. Kendinden emin değildir, her şey yanılsama gibi gelir. Bazen hakikatin var olup olmadığını bile sorgular. Kesif bir belirsizlik sisi içinde kayboluşları deneyimler. Yine de sever dünyayı, bitimsiz mücadelesini, kaygılarını, lezzetlerini…. Acısından bile yüksünmez. Sırtını kolay kolay dönemez dünyaya.   Ne de olsa sürgün mahalli, ona ebedi mekânı imiş gelir nice aldanışlarla. Genellikle de Rabbini bulamadığı ya da bir Rabbi olup olmadığı konusunda zihnini meşgul etmediği zamanlarda bu kaotik yabancılaşma, kendini ve gerçekliğini yadsıma durumu kronikleşir. Adeta kendi içine çöken bir kara delik misaline döner insan. Anlamsızlığın labirentleri umutsuzluk boca eder, çırpınış ve emeklerinin boşa gidiyor hissini v...