Nehar

Hüznün beni alt ettiği bir gün samimi dostlarla görüşmek nasip oldu. O gün bir büyük laf etmiştim ki Rabbim adeta uyarı mahiyetinde bir mucize gösterdi. "Sen misin bunu diyen?" dercesine... Arkadaşlarımla buluştuğum gün bir ara "Kendimi çok yalnız hissediyorum" demiştim.   Nedense keyifsizdim, bir şeylere üzülüyor ancak ne olduğunu açıkça belirleyemiyordum. Fakat bir hüzün deryasına gömülmüş gibiydim. Her zaman beni neşeli ve pozitif hallerimle görmüş dostlarımın da dikkatini çekmişti bu durumum. Ben ise sadece hislerimi dillendirmiştim. Fakat derunumda bir ses bana sanki "Acaba?" diye sormuyor değildi. Gerçekten yalnız mıydım? Çok değil üç gün sonra yine bazı dostlarımı ziyaret etmek üzere evden çıktım. Otobüsten erken indim. Yürüyüş yapmak için oldukça uzakta bir durakta indim. Esasen yürümek bana hep iyi gelmiştir. Yürürken düşünürüm, bir sorun varsa çözüm yolu bulurum. Hatta bazen öykü tasarlarım. Kısacası yürümek ilaç gibidir bana. Arkadaşımın e...

  Bedel ödeyenlere vefa babından… Hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçtikçe yaşanan ve yaşatılan acıların büyük yekûn tuttuğunu görüyorum. Rabbe halis bir kul olma niyetiyle samimi yönelişlerle yolumu belirleyip bir yüce davaya (İslam’a) gönül verdikten sonra, hayatın takozları durumunda olan görünmez zulmün tacirleri, insan hakları kıyımının mucitleri işbaşına geçmişlerdi. Tuttuğum yol, dosdoğru yol olsa da yolun üzerinde bekleyen iblisin sırıtışı ile çelme takmaya hazır ve nazır bekliyor görüyordum onları. Önce büyük fedakârlıkları göze alıp, toplumun fütursuzca cahiliyetini savunmasına kulak tıkayıp, önyargılarını hiçe sayıp, cesurca okumaya karar veriyorum. Hasbel kader ilköğretimin basamaklarını bitirme cüretinde bulunup lise dönemine girdiğimde bu kez daha çetrefilli bir dönemece gelmiş bulunuyordum. “Sen misin kendi kararlarını kendi verecek olan? Senin yerine bir başkası niye karar vermesin?   Baban, akrabaların, komşuların, ne güne duruyor? Bak n...

                                         Herkes bilir, bizim buralara kış geç gelir, çabuk gider. Aynı zaman diliminde kara kış yaşanırken çoğu yerde, biz hala yazdan kalma demleri yaşarız. Fakat ilanihaye her şeyin sonu gelir, kış gelir çatar. Sokaklarda belli belirsiz bir hüznün mührü gibi serilmiş sarı kırmızı yapraklar sere serpe yatarken hışırdayan yaprakların üzerinden yürümek insanı da hüznün içine çekiyor. Ne ki kara ve melankolik bir anlamda değildir bu. Belki gül yüzlü baharları da muştulayan bir olgunluk, gençlik çiğliğinin sessizce uzaklaşmasıdır. Yağmurlu havaların insanı şair yaptığını düşünüyorum. İçimden mısralar geçiyordu. Nerede hangi kitapta okuduğumu hatırlamadığım bir dize düştü zihnime: Fani ömür biter bir uzun sonbahar olur/Yaprak çiçek ve kuş dağılır tarumar olur… Sonbahar biraz da hayatın yitmişliğini, bitmişliğini hatırlatıyor diye belki. Bilmem ki… Hi...

  A ş ı r ı yorgun ve bitkin oldu ğ umuzda genelde dinlenmeye ihtiyaç duyan varlıklarız. Bu dinlenceler esnas ı nda ister istemez rahatlayaca ğ ı m ı z bir ortam hayal ederiz. Benim ise ö ncelikle akl ı ma gelen muhte ş em bir doğallığın i ç inde sonsuz ye ş illi ğ in seyr-i sefasını sürmek … Bu tabiat manzaras ı i ç inde benim için olmazsa olmazlardan biri de ş ar ı ldayarak, taban ı ndaki ta ş lara ç arpa ç arpa yol alan bir ı rmakt ı r. M ü temadiyen yol al ı rken su sesinin tedavi eden etkisini duyar gibi olurum. Bu hem zihnimde hem bedenimde m ü thi ş bir rahatlama ve sakinlik ortaya çı kar ı r. Genelde bu tür deneyimleri ba ş kalar ı yla payla ş t ı ğ ı mda istisnas ı z hemen herkesin ayn ı fikirde olduklar ı na da ş ahit oldum. Bunun ü zerine “ Rabbimizin biraz da tefekk ü r edin! ” emri mucibince d ü ş ü n ü nce bak ı n neler zuhur etti. Neden bir foto ğ rafta ya da televizyondaki bir belgeselde ş elale sahneleri bizi cezbediyor? O g ö r ü nt ü leri bile izlerken ...