Nehar

  BEYAZ SÜKÛT Güvercin kanadına tutunup Uçuyor ruhum sükût içinde ötelere Kirli dünyanızdan ellerimi yıkayıp Yeşil yakuttan köşküme yol alıyorum Cerahat akan yaşamı Katil ruhlu gulyabanilere bırakıp Bembeyaz bir nehirde paklanıp Gümüşî ışıltılarla yükselen lahuti dağlar aşıp Durulurum kıyılarında saf ve temiz yüreğimin. Artık ne hüzün yoklar beni Ne gecelerimi karanlık Sevgiyle sarmalayan anacığımın koynunda Sonsuza dek rahmete gark olurum. Bu saadeti bahşedenin Ortağı yok, olamaz da Ruhuma şirk lekesi vurmadım dünyadayken de Hasbunallahu ve Ni'mel Vekil’i Vird edinmiştim her daim Ondan başkasının merhameti yok bana gayrı... Beyaz bir sükûtun içinde sarmalanarak El Vedud'un nazarlarına Mazhar olmanın mutluluğu içinde ruhum Asumanda açılmış nurani çadırlarda Seyreyliyorum acımasız katliamı…

                                                                                         GÖNÜL YORGUNLUĞU Sabahın köründen itibaren başlayan bir hengâme. Yoluna girilmesi, yapılması gereken ev işleri. Durmaksızın bir debelenme ve uğraşıp durma. Karşılığında değil bir teşekkür, onaylanmış bir bakışın bile çok görüldüğü cehennemvari bir hapishane olan ev. Dört duvar arasında koşturmasının emeğinin asla ve kat’a fark edilmediği, fark edilmediği için de yok sayılan kadın... Kadının gün boyu ne yaptığından dem vurup sabahtan akşam kafa yaptığını zanneden bir zihniyetin alaturka yorumlamalarıyla güme giden emekler, hiç edilen iyi niyetler, bitmeksizin devam eden katliamlar… Sevgi katliamı, ilgi katliamı, takdir katliamı… Tüm bunların odağında bir de mükemmelen bir ...